Niet mijn jaar...

Inmiddels ben ik twaalf jaar verder...zijn de twee jongens boven mij uitgegroeid en zijn we met vallen en opstaan ruim acht jaar in absolute rust in dit prachtige dorp terecht gekomen.
In juli 2011 is het tot een definitieve breuk gekomen met de grootouders van onze twee jongens. Niet leuk maar in bijna alles was de situatie onhoudbaar. Wanneer je niet kan zijn wie je bent, wie moet je dan zijn?
Ik heb altijd getracht rechtop te blijven staan...nooit vergeten waar ik vandaan kwam en wat ik allemaal al had moeten doorstaan en toen was het moment daar dat ik voor het eerst van mij afbeet. Mijn ouders zouden trots op mij zijn geweest...ik had al veelste lang alles maar over mij heen laten komen.
Maar de breuk met de schoonouders is, tot op de dag van vandaag, het beste wat ons, als gezin, is overkomen. Mijn gezin kwam in rustig vaarwater...het deed mijn relatie met mijn man goed...wij konden weer langzaam opkrabbelen en liefhebben.

2007 was overigens ook het jaar waarin ik via Hyves mijn jongste nichtje terug vond. In alles wat ik in mijn leven had gedaan, bleef zij altijd in mijn gedachten spoken. Haar terug zien was voor mij emotioneel...het kleine meisje van vier/vijf jaar was uitgegroeid tot een volwassen, getrouwde moeder zónder herinneringen aan mij.
In de daaropvolgende jaren zijn we naar elkaar toe gegroeid...ben ik dankbaar dat zij deel maakt uit mijn leven.

Ergens in september 2014 werd er, na een lange tijd verstopte oren en oorontstekingen, zware Apneu bij mij geconstateerd. Na bijna zeven jaren van slecht slapen, kwam de cpap in mijn leven en werden de nachten eíndelijk weer rustiger. Mijn energie en kleur op mijn gezicht kwam weer terug!
Tot ik in het voorjaar van 2017 bij de longarts langs ging omdat mijn ademstops weer langzaam opliepen en ik mij weer vermoeid voelde met veel hoofdpijn.
Mijn cpap werkte naar behoren...bleek mijn bloeddruk weer te hoog te zijn...terug bij de huisarts werd mijn bloed en urine gecontroleerd. Ineens waren er zorgen...teveel eiwitten in mijn urine. Voorzichtig werd er gesproken over mogelijke nierschade...er volgde een verwijzing naar een nefroloog in het Maasstad.
Aan de lopende band verplicht bloeddruk metingen, bloed prikken, urine inleveren, zoutbelastingtest en een echo van mijn nieren.
De hoeveelheid hormonen in mijn urine was naar zijn zin nog wat hoog, niet té hoog maar ook niet té laag maar wel een reden om een extra CT scan aan te vragen. Als hieruit zou blijken dat de nieren en bijnieren goed waren, dán had hij álles uitgezocht.
Na twee weken meldde ik mij op de afdeling van de CT scan...bijna twintig minuten hadden ze nodig om een infuus in te brengen en nog geen twintig minuten daarna stond ik alweer buiten.
Een week later volgde de uitslag en controle bij de nefroloog. Hij had goed nieuws, mijn nieren en bijnieren waren goed! Alleen was er op de CT scan vlekjes geregistreerd op mijn alvleesklier...hij verwees mij door naar een arts van de afdeling Maag, Darm en Lever. Nog diezelfde week volgde er een telefonisch consult, kon ik een week later voor de pre sedatie gesprek komen en nog een week later moest ik komen voor een Endo echografie.
De uitslag hiervan was twee weken later gepland...en ineens...ziet alles er anders uit.
Het voelt als een slechte film...maar ook moest ik denken aan de uitspraak -Zeven vette jaren en zeven magere jaren-...
Ik weet wel dat niets vanzelfsprekend is...je gezondheid al helemaal niet.