Memory-lane

Het lijkt alweer zolang geleden...het overlijden van mijn moeder en recent nog, het overlijden van mijn vader. Beiden hebben aan de basis gestaan van mijn leven, hebben mij diverse karaktertrekjes meegeven en een fikse gezonde dosis aan humor. Ik ben echter gevormd door het milieu om mij heen...vernederlandst....alleen aan mijn gezicht kun je zien dat ik van Indonesische afkomst ben. De één zegt dat ik op mijn moeder lijk (zeker van de kant van mijn moeders familie) en de ander zegt dat ik op mijn vader lijk. Ik laat het maar een beetje in het midden liggen...het enige dat ik met zekerheid kan zeggen is dat ik het opvliegend karakter van mijn vader heb.
Tot mijn 28e was ik voor de duvel niet bang en ging ik het liefst overal met mijn vuisten op iemand af...
Na mijn 30e ben ik rustiger geworden...en zie ik eíndelijk mijn moeders liefde in mij geopenbaard in de liefde voor mijn zoon Ruben. Ik besef hoeveel pijn het mijn moeder wellicht deed dat zij voortijdig het leven moest laten en de wetenschap had dat zij nooit oog in oog met mijn zoon zou kunnen staan.
Mijn vader heeft Ruben niet meer kunnen zien...op de dag dat ik Ruben mee zou nemen om hem te laten zien, is hij in alle vroegte van de ochtend overleden. Misschien is het nog wel tot hem doorgedrongen dat er nóg een kindje onderweg is...zo niet, dan toch...

Ik herinner mij mijn moeders eerlijkheid, haar lach en haar onuitputtelijke liefde voor ál haar kinderen...vooral haar lach mis ik nog dagelijks...
Mijn vader zijn doortastendheid, zijn wil om strijdend onder te gaan en zijn typische humor zullen mij nog dagen achtervolgen en bij blijven. Eens komt er een tijd dat ik mijn kinderen zal vertellen over mijn ouders en het gemis dat ik dagelijks door mijn hele leven voel ademen.

-So these days, my life has changed...and I'll be fine...-

Iemand zei/schreef mij dat alle verdriet en pijn tot het jaar 2006 behoorde....ik kon wel janken...
Zélfs al dénk je dat het pijn bij dát jaar hoort...het verdriet en pijn draag je dagelijks in je leven mee.
Ik denk dat mensen het pas gaan begrijpen als ze hier zelf ooit voor komen te staan.

De twee die mij op deze wereld hebben gezet hebben mij verlaten voor een bestemming elders....
Natuurlijk hebben zij het nu veel beter dan hier...maar mijn verdriet en gemis blijft voortduren.